دلگیر و غمگین بود. از آن شور و نشاط معمولش خبری نبود. می گفت:«من هیچ وقت وجود مادرم را احساس نکرده ام. گریه هایی که در کودکی باید در آغوش مادرم می کرده ام و نکرده ام، حالا زخمهایی ماندگار شده اند در درونم و گهگاهی مرا اسیر خودشان می کنند. هر گریه ای زمانی دارد. گریه را نباید به تاخیر انداخت.»